La pruma braba
Nas tardes de demingo, ninos, moços i adultos juantában-se nun lhargo, ende habie siempre habelidosos que tocában realeijo, fraita… i punien to la giente a beilar.
Mónica Ferreira, Jogos tradicionales de la Tierra de Miranda
Nas tardes de demingo, ninos, moços i adultos juantában-se nun lhargo, ende habie siempre habelidosos que tocában realeijo, fraita… i punien to la giente a beilar.
Mónica Ferreira, Jogos tradicionales de la Tierra de Miranda
Todos ls caminos lhieban a Roma.
Adaige
Cumo diç l adaige, todos ls caminos lhieban a Roma. I nun deixarie de ser berdade, quando l ampério romano mandaba an ne mundo, i ls sous caminos, cun arrimado a 85.000 km de “bias” prancipales, chegában a todo l lhado.
Mas hai outro adaige que tamien diç “que quien bai a Roma tarde ou nunca assoma”. L que quier dezir que ls caminos éran lhargos, chenos de peligros i que Roma quedaba tan longe que nun habie tiempo para ir i tornar.
Diabo - Nun hai einfierno.
Bruxa - Hai einfierno hai.
- Nun hai.
- Hai.
A.B.A., Cuntas de la Tierra de las Faias
Se l cuco nun benir antre Márcio i Abril, ou l cuco ye muorto ou la fin quier benir.
Adaige mirandés
La lhéngua i la cultura son partes d’un todo. Nó a puntos de cuntenéren ou cunfurmáren ua maneira sola de ber l mundo, cumo se chegou a suponer, mas porque la lhéngua ye criadora dessa cultura.
La yerba stá no culo de Maio.
Adaige mirandés
Pensar ye çquecer diferéncias, ye generalizar, abstraer. No mundo abarrotado de Funes solo habie cousicas, quaije eimediatas.
Jorge Luis Borges, Narraciones
De la semana passada quedou la cunta de l “Burro i Nosso Senhor” cun la promessa de falar-mos un cachico mais subre eilha, aquilho que mos diç ou mos puode dezir.
Todos sabien cuntar cuntas. Cuntában a la nuite, debagar, cun asseinhos de lhembrancias i zeinhos mímicos cun las manos. You iba oubindo i daprendendo. Era l purmeiro lheite alimentar de la mie lhiteratura.
Luis da Câmara Cascudo, Literatural Oral no Brasil
L Douro atrabessa l coraçon de carbalho
de Iberia i de Castilha.
Oh, tierra triste i nobre
la de ls altos prainos i scadales i peinhas,
de tierras sien arados, rigueiros nien arboledos.
Antonio Machado, A orillas del Duero
Batizou l sou nino aporfelhado, i chamou-lo Quasimodo, seia porque quijo assi marcar l die an que l’habie ancuntrado, seia porque quijo dezir por este nome cumo la probe criatura era defeituosa i mal acabada.
Victor Hugo,
Notre Dame de Paris
