“Cada lhéngua ue ua eiquaçon diferente antre manifestaçones i siléncios. Cada pobo calha uas cousas para poder dezir outras.” José Ortega y Gasse
Antente prender ua lhéngua nun lhaboratoiro i eilha scapará pulas frinchas de la jinela. Se preguntarmos a un lhenguista l que define este fenómeno, el bai-mos a falar de fonemas, de sintaxe, de struturas arbóreas i de lhéxicos ourganizados. Dirá, talbeç, que ye un sistema de sinales cumbinatoiros que permite la comunicaçon. Mas antente aplicar essa régua rigorosa a la rialidade i berá cumo las frunteiras s’antúrbian: porque ye que dues pessonas que s’anténden purfeitamente dízen falar lhénguas difrentes, anquanto outras, que mal se cumprénden, júran partilhar la mesma matriç?
